Manifest der Schmarotzer

[Asıl metnin otosansürden geçmiş özetidir]

Birkaç gündür süregelmekte olan aşağılama ve yıldırma kampanyasına karşı nefretle haykırışımdır:

Hepimizin CafeUni ile tanışma hikâyesi aynıdır. Hep bir sözcük başlatmıştır bazen bağımlılık derecesine ulaşabilen bu tutkuyu. Aradığınız sözcüğe kapsama alanı dışında olduğu için o an ulaşamamışsınızdır belki ama açık bir kapı bulmuşsunuzdur, üzerinde şu giremez - bu giremez yazmayan. Kimse sizden form doldurmanızı, diplomanızla birlikte 12 adet biyometrik vesikalık fotoğraf, ikametgâh ilmühaberi, referans mektubu, özgeçmiş vs. getirmenizi, bilumum Çin işkencesini sağ salim atlatmanızı istememiştir. Hâlâ burada iseniz ve bu yazıyı okuyorsanız, o açık kapıdan girdiğinizde, samimî, sıcak, ötekileştirmeyen, dışlamayan, aksine herkesi kucaklayan, dahası benim gibilerin özgürce zırvalayabildiği gayet özgür ve demokratik bir ortam bulmuşsunuz demektir.

Hikâyemiz bir sözcük ile başlamışsa, aynı nedenden dolayı buradayız demektir: Arayış. Bilgi arayışında olmayan birinin CafeUni’yi keşfetmesi mümkün değildir. Aslında önemli olan aradığını bulmak değil, arayış içinde olmaktır. Herkes bir arayış içinde burada bir araya gelmişse, birinin diğerinden farkı yoktur. Bazılarımız bilgiye ulaşma yolundaki bu arayışa daha erken başlamış ve belirli bir mesafe kat etmiştir, bazılarımız ise yolun henüz başındadır. Ama bilgi sınırsız ve ona ulaşan yollar sonsuz olduğundan kimse için mutlu son, kemâle veya hidayete erme gibi bir sonuç yoktur. Kısacası, çok bilelim veya az bilelim, ortak paydamız hep arayış içinde olmakla kalacaktır.

Şimdi birileri CafeUni’ye ulaşmak isteyenleri analarından doğduğuna bin pişman etmek için o açık kapıya kilit vurmak, üzerine “şu giremez-bu giremez” yazmak, form doldurtmak, düğmelere tıklattırmak, bannerlerla, reklâmlarla uğraştırmak, prosedürlere boğmak, diploma, vesikalık fotoğraf, ikametgâh ilmühaberi, referans mektubu, özgeçmiş vs. isteyerek yıldırmak, bir yolunu bulup kapıdaki badigardları, siklopları ve zebanileri aşarak içeri girmeyi başaranları burunlarından fitil fitil getirerek cezalandırmak, bu sıcak ve demokratik ortamı, karanlık ve kasvetli bir elitler kulübüne, tercüme bürosu lobisine dönüştürmek istiyor.

Bakınız CafeUni’nin başlangıç sayfasında ne yazıyor:

“… Gerek hukuki ve teknik çeviri, gerekse de kitap çevirisi sektöründe faaliyet gösteren forum müdavimi profesyonel çevirmenler, Türkçe ve Almancada tam karşılığı olmayan veya çevirisi tartışmalı sözcüklerin en uygun karşılığını bulmada birbirine yardımcı olmakla kalmayıp, özel şahısların ihtiyaç duydukları metinlerin Türkçeye veya Almancaya tercüme edilmesinde gönüllü olarak yardım etmektedir …”

Aşağılananlar, hakarete uğrayanlar, daha ne kadar susacaksınız?